Σε αυτή τη χώρα η μεγαλύτερη κοινοτυπία είναι η κριτική στο κράτος και τη λειτουργία του. Σε μεγάλο βαθμό, αυτή η στάση είναι δικαιολογημένη. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατακριτέας συμπεριφοράς από στελέχη του κρατικού μηχανισμού που βλέπουν τα φώτα της δημοσιότητας..
Βέβαια, στη λογική ότι είδηση είναι μόνο ο άνθρωπος που δάγκωσε το σκύλο, όλοι (ή, αν προτιμάτε, όποιοι) όσοι κάνουν έντιμα και αποτελεσματικά τη δουλειά τους στο δημόσιο τομέα δεν αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος για τα ΜΜΕ. Δίκαια και σωστά κατά τη γνώμη μου.
Αυτό που είναι άδικο είναι το να φτάνει κανείς στο άλλο άκρο και να υποστηρίζει ότι όποιος έχει οποιαδήποτε σχέση με το δημόσιο είναι διεφθαρμένος τεμπέλης. Εκ προοιμίου και πριν προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια..
Σε αυτή τη χώρα έχουμε μάθει στη θεωρητική κριτική. Καταντάει λίγο μονότονο… Οκ, το κράτος είναι κακό, διεφθαρμένο και ανέντιμο. Δεν λέω κάτι καινούριο.. Εσύ όμως τι θα κάνεις για να αλλάξει αυτή η κατάσταση;
Τι μπορείς να κάνεις; Άπειρα πράγματα.. Από το να στηρίξεις σε μια κουβέντα με φίλους ένα κρατικό θεσμό (π.χ. τα ΚΕΠ ή το Συνήγορο του Πολίτη) ή έναν κρατικό λειτουργό που πήρε μια θετική πρωτοβουλία έως το να επιδιώξεις εσύ ο ίδιος να κάνεις τη μικρή διαφορά σου , σηκώνοντας τα μανίκια και περνώντας από τη θεωρία στην πράξη.
Άπειρες οι παραλλαγές , άπειρες οι ενδιάμεσες καταστάσεις.. Αρκεί να υπάρχει διάθεση και πνευματική υγεία..
Αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι οι κοινωνίες πάνε μπροστά με ανθρώπους που σηκώνουν τα μανίκια και δουλεύουν… και όχι με τους «ειδικούς» της κριτικής του φραπέ.
Βέβαια, στη λογική ότι είδηση είναι μόνο ο άνθρωπος που δάγκωσε το σκύλο, όλοι (ή, αν προτιμάτε, όποιοι) όσοι κάνουν έντιμα και αποτελεσματικά τη δουλειά τους στο δημόσιο τομέα δεν αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος για τα ΜΜΕ. Δίκαια και σωστά κατά τη γνώμη μου.
Αυτό που είναι άδικο είναι το να φτάνει κανείς στο άλλο άκρο και να υποστηρίζει ότι όποιος έχει οποιαδήποτε σχέση με το δημόσιο είναι διεφθαρμένος τεμπέλης. Εκ προοιμίου και πριν προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια..
Σε αυτή τη χώρα έχουμε μάθει στη θεωρητική κριτική. Καταντάει λίγο μονότονο… Οκ, το κράτος είναι κακό, διεφθαρμένο και ανέντιμο. Δεν λέω κάτι καινούριο.. Εσύ όμως τι θα κάνεις για να αλλάξει αυτή η κατάσταση;
Τι μπορείς να κάνεις; Άπειρα πράγματα.. Από το να στηρίξεις σε μια κουβέντα με φίλους ένα κρατικό θεσμό (π.χ. τα ΚΕΠ ή το Συνήγορο του Πολίτη) ή έναν κρατικό λειτουργό που πήρε μια θετική πρωτοβουλία έως το να επιδιώξεις εσύ ο ίδιος να κάνεις τη μικρή διαφορά σου , σηκώνοντας τα μανίκια και περνώντας από τη θεωρία στην πράξη.
Άπειρες οι παραλλαγές , άπειρες οι ενδιάμεσες καταστάσεις.. Αρκεί να υπάρχει διάθεση και πνευματική υγεία..
Αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι οι κοινωνίες πάνε μπροστά με ανθρώπους που σηκώνουν τα μανίκια και δουλεύουν… και όχι με τους «ειδικούς» της κριτικής του φραπέ.
Στο Water Polo αν ο διαιτητής δεν μπορεί να δει τα χέρια του αμυνόμενου, κάτω από το νερό, σφυρίζει φάουλ, έτσι και αλλιώς. Δεν έχει τρόπο να κρίνει αν όντως γίνεται παράβαση, επομένως υποθέτει ότι γίνεται.
ReplyDeleteΤο αντίθετο ισχύει με τους πολιτικούς-κρατικούς λειτουργούς στην Ελλάδα. Κανείς ποτέ δεν τιμωρείται (καλά καλά δεν φτάνουν σε δίκη). Επομένως η αρχή «όλοι είναι διεφθαρμένοι» είναι εξίσου δικαιολογημένη (όσο και αυθαίρετη) με την αρχή «όλοι είναι καθαροί». Αφού καμιά υπόθεση ποτέ δε διαλευκάνεται ποια είναι η διαφορά;
Ακούμε: «μα υπάρχουν και τίμιοι άνθρωποι στη Βουλή/Πολιτική». Tough Luck! Πρώτον διάλεξαν το λάθος επάγγελμα. Δεύτερον αυτοί οι τίμιοι άνθρωποι πρέπει οι ίδιοι να προσέχουν περισσότερο την εικόνα τους.
Για να καθαρίσει το μπάσκετ πρέπει να βγει ο Παπαλουκάς και ο Διαμαντίδης και να πούνε «την επόμενη φορά που θα γίνει το παραμικρό, σε οποιοδήποτε γήπεδο, τα μαζεύουμε και φεύγουμε». Ας βρεθεί ένας πολιτικός να πει «θα ψηφίζω αυτόματα για την παραπομπή στη δικαιοσύνη οποιαδήποτε υπόθεσης, ασχέτου κόμματος κλπ».
Για σας τους φίλους οικονομολόγους εν τέλει είναι θέμα signalling. Αν είσαι καθαρός πολιτικός στην Ελλάδα πώς μπορείς να διαφοροποιηθείς από αυτούς που τα παίρνουν; («Αφού σου λέμε είμαστε καλά παιδιά», για τους φίλους του παλιού ελληνικού κινηματογράφου).
Φίλε Κολοσσέ
ReplyDeleteΔεν έχεις άδικο αλλά δεν έχεις και δίκιο.
Ή μάλλον έχεις δίκιο αν συμφωνήσουμε ότι η πολιτική είναι ένα επάγγελμα όπως και όλα τα άλλα...
Αλλά, δε θα συμφωνήσουμε - παραμένω ρομαντικός , (δέχομαι και το αφελής), και θεωρώ την πολιτική λειτούργημα..
Από εκεί και πέρα, σαφώς τα αδικήματα των πολιτικών θα πρέπει να τιμωρούνται... ίσως και αυστηρότερα από των άλλων πολιτών καθώς οι πολιτικοί πρέπει να δίνουν το παράδειγμα..
Θα πρέπει όμως να υπάρχει κι ένα δίχτυ προστασίας των πολιτικών από τη δικομανία των εμπαθών και των ημίτρελλων..
Κάθε πρόταση δεκτή - ας γίνει ένα "ειδικό τμήμα" (απέφυγα να πω ειδικό δικαστήριο) που θα εξετάζει τις κατηγορίες.. Ας είναι τέτοια η σύνθεση που θα εξασφαλίζει την αντικειμενικότητα και την πληρότητα της προσέγγισης.
ΥΓ Όσο για το μπασκετικό παράδειγμα θα σε παρακαλούσα να αναφέρεις με αντικειμενικότητα τους παίκτες. Το πράσινο νούμερο 13 (με λένε Δημήτρη Διαμαντίδη και μόλις άρχισα να σηκώνω κούπες...) προηγείται αλφαβητικά, μπασκετικά και τιτλικά του Παπαλουκά..