Μετά την παιδική ηλικία, όταν βδομάδα παρά βδομάδα ήθελε να γίνει πυροσβέστης, αστυνόμος, Μπλέηκ, Σούπερμαν και Ρομπέντον Δασόν (sic - η γενική κτητική δεν είναι ό,τι πιο εύκολο για έναν τρίχρονο) ο Κολοσσός δε θυμάται να έχει ήρωες στη ζωή του. Και τώρα που «κάθομαι άνεργος και λογαριάζω», καμιά χούφτα ανθρώπους μπορώ να σκεφτώ, οι οποίοι με το παράδειγμά τους διαμόρφωσαν το χαρακτήρα μου. Ίσως να φταίει ότι είμαι πολύ εγωκεντρικός, ίσως πάλι να είναι η εποχή μας που μικραίνει τα ινδάλματά της, καθώς και αυτά παλαιότερων εποχών: ο Σωκράτης παιδεραστής, ο Αλέξανδρος ιμπεριαλιστής, ο Καραϊσκάκης Αλβανός.
Αν ήμουν λίγο μικρότερος, ή πιο impressionable, που λένε (πώς να το μεταφράσουμε; ευεπηρέαστος βλέπω στο λεξικό, δε μου αρέσει) ο Τζέλικο Ομπράντοβιτς σίγουρα θα ήταν σοβαρός υποψήφιος για μια θέση στο προσωπικό μου πάνθεον. Εκτός από τα προφανή (η Μάντσεστερ κυνηγάει το τέταρτο ευρωπαϊκό της, ενώ η Πανάθα έχει πέντε) μου αρέσει πολύ και σαν τύπος. Αν ανήκα στην κατηγορία των ανθρώπων που θα ήθελαν να είναι σαν κάποιον άλλον, αυτός ο κάποιος άλλος κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο Ζοτς.
Όσοι παρακολουθούν τον Παναθηναϊκό ξέρουν πως για τον Ομπράντοβιτς ένας αγώνας μπάσκετ είναι 40 λεπτά ασταμάτητων μπινελικιών: στο βοηθό του, Ιτούδη, στους παίκτες του (για τις βλακείες που κάνουν), στους παγκίτες (για τις βλακείες που κάνουν οι βασικοί), στους διαιτητές, στη γραμματεία. Ο άνθρωπος προφανέστατα θέλει τα πάντα να είναι τέλεια, άσχετα από τον αντίπαλο, την περίσταση και το αποτέλεσμα. Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για αυτό, όπως και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για τα συναισθήματα που βγάζει, σε αντίθεση, ας πούμε, με το sangfroid του Μεσίνα. Αντιθέτως, θέλουμε οι ήρωες μας, όπως και οι θεοί μας παλαιότερα, να μας μοιάζουν και επομένως αφήνουμε τους ατσαλάκωτους, φλεγματικούς μιλόρδους, στους βορειότερους λαούς.
Για όλα τα παραπάνω, και τις μεγάλες στιγμές που θα μας χαρίσει στο μέλλον, δηλώνω ανερυρθρίαστα πως ο κόουτς το έχει κουράσει με τις αντιδράσεις του για τη διαιτησία του κυριακάτικου ματς. Εγώ θα δεχτώ πως οι διαιτητές έβλεπαν με μπλε και κόκκινα γυαλιά (για να θυμηθούμε και τα 80s). Θα δεχτώ ακόμα πως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ο Πορτέλα (η μορφάρα που έκανε την απονομή, πρόεδρος της ULEB), ο Βασιλακόπουλος, οι Αγγελόπουλοι και δεν ξέρω και εγώ ποιος άλλος, αποφάσισαν πως το κύπελλο έπρεπε, πάση θυσία, να επιστρέψει στη Μόσχα. Εσύ κ. Ομπράντοβιτς, όμως, δεν έπαιζες μόνο για τον έβδομο τίτλο σου - απλησίαστο ρεκόρ. Έπαιζες για την υστεροφημία σου, για τη θέση σου στην ιστορία, για το δικαίωμα σου, σε μια εποχή ισοπεδωτική, να συγκαταλέγεσαι σε μία εκλεκτή μειοψηφία που ξεχωρίζει για τους σωστούς λόγους. Δηλαδή τι κατάλαβες τώρα με όλες αυτές τις δηλώσεις για «τα περίεργα πράγματα που έγιναν» και για το ότι «πρέπει να ξαναδείς το βίντεο»;
Αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού (και δεν αναφέρομαι στο μπάσκετ). Οι κακοί συνωμοτούν εναντίον σου, αλλά εσύ στο τέλος καταφέρνεις να τους νικήσεις, ή, ακόμα καλύτερα, πέφτεις ηρωικά μαχόμενος. Αν οι κακοί δεν είναι αρκετά κακοί, ή αν δεν χρησιμοποιήσουν ό,τι μπαγαποντιά μπορούν για να σε κάνουν να λυγίσεις η ιστορία δε τσουλάει. Όταν σε 30 χρόνια οι παππούδες θα διηγούνται στα εγγονάκια τους για την Euroleague του 2009 τι θέλεις να λένε: Ήταν πολύ ευχάριστο το κλίμα και όλοι βοήθησαν τον καλό Παναθηναϊκό να νικήσει; Ή, μήπως, οι διαιτητές ήταν πονηροί και ο αγαθός Τζέλικο έστειλε κατόπιν γράμμα στην ULEB για να διαμαρτυρηθεί; Φαντάζεστε το Λεωνίδα να στέλνει διάβημα στους Πέρσες γιατί πήγαν να περάσουν τα στενά πούστικα;
Πάντως επειδή στην ισοπεδωτική κοινωνία που προανέφερα ο κάθε σταθάκος αρθρογράφος μπορεί ανενδοίαστα να λέει ιερόσυλα ό,τι του κατέβει θα κλείσω με την υποψία πως αυτή η γκρίνια (με τους διαιτητές, μεταξύ άλλων) όχι μόνο δε μειώνει τα κατορθώματα και το μεγαλείο του Τζέλικο, αλλά αντιθέτως είναι συστατικό στοιχείο της τεράστιας (χωρίς υποψία ειρωνείας) προσωπικότητάς του. Γιατί πώς να το κάνουμε, ρε παιδάκι μου, για να ανέβεις τόσο ψηλότερα από όλους τους άλλους πρέπει να είσαι διαφορετικός. Πείτε το ιδιοφυία, πείτε το τρέλα, πείτε το τελειοθηρία, πείτε το νεύρωση. Ο Καζαντζάκης με το Σικελιανό είχαν μαλώσει και δε μιλιόντουσαν, λέει, για ένα μπρίκι. Πριν τον Ομπράντοβιτς, ο τελευταίος άνθρωπος στην Ελλάδα που έγινε διάσημος επειδή ταπείνωσε έναν Έκτορα είχε προηγουμένως περάσει εννιά χρόνια στη σκηνή του, κρατώντας μούτρα γιατί του έκλεψαν μια γκόμενα.
Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται μεγάλοι και μερικοί γεννιούνται για να γράφουν σε μπλογκ.
Αν ήμουν λίγο μικρότερος, ή πιο impressionable, που λένε (πώς να το μεταφράσουμε; ευεπηρέαστος βλέπω στο λεξικό, δε μου αρέσει) ο Τζέλικο Ομπράντοβιτς σίγουρα θα ήταν σοβαρός υποψήφιος για μια θέση στο προσωπικό μου πάνθεον. Εκτός από τα προφανή (η Μάντσεστερ κυνηγάει το τέταρτο ευρωπαϊκό της, ενώ η Πανάθα έχει πέντε) μου αρέσει πολύ και σαν τύπος. Αν ανήκα στην κατηγορία των ανθρώπων που θα ήθελαν να είναι σαν κάποιον άλλον, αυτός ο κάποιος άλλος κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο Ζοτς.
Όσοι παρακολουθούν τον Παναθηναϊκό ξέρουν πως για τον Ομπράντοβιτς ένας αγώνας μπάσκετ είναι 40 λεπτά ασταμάτητων μπινελικιών: στο βοηθό του, Ιτούδη, στους παίκτες του (για τις βλακείες που κάνουν), στους παγκίτες (για τις βλακείες που κάνουν οι βασικοί), στους διαιτητές, στη γραμματεία. Ο άνθρωπος προφανέστατα θέλει τα πάντα να είναι τέλεια, άσχετα από τον αντίπαλο, την περίσταση και το αποτέλεσμα. Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για αυτό, όπως και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για τα συναισθήματα που βγάζει, σε αντίθεση, ας πούμε, με το sangfroid του Μεσίνα. Αντιθέτως, θέλουμε οι ήρωες μας, όπως και οι θεοί μας παλαιότερα, να μας μοιάζουν και επομένως αφήνουμε τους ατσαλάκωτους, φλεγματικούς μιλόρδους, στους βορειότερους λαούς.
Για όλα τα παραπάνω, και τις μεγάλες στιγμές που θα μας χαρίσει στο μέλλον, δηλώνω ανερυρθρίαστα πως ο κόουτς το έχει κουράσει με τις αντιδράσεις του για τη διαιτησία του κυριακάτικου ματς. Εγώ θα δεχτώ πως οι διαιτητές έβλεπαν με μπλε και κόκκινα γυαλιά (για να θυμηθούμε και τα 80s). Θα δεχτώ ακόμα πως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ο Πορτέλα (η μορφάρα που έκανε την απονομή, πρόεδρος της ULEB), ο Βασιλακόπουλος, οι Αγγελόπουλοι και δεν ξέρω και εγώ ποιος άλλος, αποφάσισαν πως το κύπελλο έπρεπε, πάση θυσία, να επιστρέψει στη Μόσχα. Εσύ κ. Ομπράντοβιτς, όμως, δεν έπαιζες μόνο για τον έβδομο τίτλο σου - απλησίαστο ρεκόρ. Έπαιζες για την υστεροφημία σου, για τη θέση σου στην ιστορία, για το δικαίωμα σου, σε μια εποχή ισοπεδωτική, να συγκαταλέγεσαι σε μία εκλεκτή μειοψηφία που ξεχωρίζει για τους σωστούς λόγους. Δηλαδή τι κατάλαβες τώρα με όλες αυτές τις δηλώσεις για «τα περίεργα πράγματα που έγιναν» και για το ότι «πρέπει να ξαναδείς το βίντεο»;
Αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού (και δεν αναφέρομαι στο μπάσκετ). Οι κακοί συνωμοτούν εναντίον σου, αλλά εσύ στο τέλος καταφέρνεις να τους νικήσεις, ή, ακόμα καλύτερα, πέφτεις ηρωικά μαχόμενος. Αν οι κακοί δεν είναι αρκετά κακοί, ή αν δεν χρησιμοποιήσουν ό,τι μπαγαποντιά μπορούν για να σε κάνουν να λυγίσεις η ιστορία δε τσουλάει. Όταν σε 30 χρόνια οι παππούδες θα διηγούνται στα εγγονάκια τους για την Euroleague του 2009 τι θέλεις να λένε: Ήταν πολύ ευχάριστο το κλίμα και όλοι βοήθησαν τον καλό Παναθηναϊκό να νικήσει; Ή, μήπως, οι διαιτητές ήταν πονηροί και ο αγαθός Τζέλικο έστειλε κατόπιν γράμμα στην ULEB για να διαμαρτυρηθεί; Φαντάζεστε το Λεωνίδα να στέλνει διάβημα στους Πέρσες γιατί πήγαν να περάσουν τα στενά πούστικα;
Πάντως επειδή στην ισοπεδωτική κοινωνία που προανέφερα ο κάθε σταθάκος αρθρογράφος μπορεί ανενδοίαστα να λέει ιερόσυλα ό,τι του κατέβει θα κλείσω με την υποψία πως αυτή η γκρίνια (με τους διαιτητές, μεταξύ άλλων) όχι μόνο δε μειώνει τα κατορθώματα και το μεγαλείο του Τζέλικο, αλλά αντιθέτως είναι συστατικό στοιχείο της τεράστιας (χωρίς υποψία ειρωνείας) προσωπικότητάς του. Γιατί πώς να το κάνουμε, ρε παιδάκι μου, για να ανέβεις τόσο ψηλότερα από όλους τους άλλους πρέπει να είσαι διαφορετικός. Πείτε το ιδιοφυία, πείτε το τρέλα, πείτε το τελειοθηρία, πείτε το νεύρωση. Ο Καζαντζάκης με το Σικελιανό είχαν μαλώσει και δε μιλιόντουσαν, λέει, για ένα μπρίκι. Πριν τον Ομπράντοβιτς, ο τελευταίος άνθρωπος στην Ελλάδα που έγινε διάσημος επειδή ταπείνωσε έναν Έκτορα είχε προηγουμένως περάσει εννιά χρόνια στη σκηνή του, κρατώντας μούτρα γιατί του έκλεψαν μια γκόμενα.
Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται μεγάλοι και μερικοί γεννιούνται για να γράφουν σε μπλογκ.
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.