Πέντε σκέψεις για το Πάσχα

1. Προσέξτε τις απεικονίσεις του έκλυτου βίου των ειδωλολατρών, ή όσων δεν δέχτηκαν το Λόγο του Θεού, στις βιβλικές ταινίες που προβάλλονται στην τηλεόραση αυτές τις ημέρες. Από τις λεσβιακές παρτούζες στα Γόμορρα μέχρι το χορό-στριπτήζ της Σαλώμης στον Ηρώδη φαίνεται ότι αυτός ήταν ένας εύκολος (ο μόνος;) τρόπος για να πραγματευτεί το Χόλυγουντ ρισκέ θέματα με κάποια σχετική ασυλία.

2. Η όλη διαδικασία με το Άγιο Φως είναι τεράστια εφεύρεση. Δε μιλάω για το à la carte θαύμα της αυθόρμητης ανάφλεξης την ίδια ώρα και ημέρα κάθε χρόνο. Έχουμε και τις μεγάλες στιγμές με τους ιερείς των διαφόρων εκκλησιών που πλακώνονται για το ποιος θα πρωτοανάψει τη λαμπάδα του – μην ξεχνάμε τη μορφάρα καλόγερο που χρησιμοποίησε σπρέυ-πυροσβεστήρα πριν από μερικά χρόνια για να σβήσει τα κεριά των άλλων. Και ύστερα η μεταφορά του και η άφιξή του στην Αθήνα «με τιμές αρχηγού κράτους». Όταν, με το καλό, φτάσει στην ενορία σας, το «Μου/με ανάβετε;» εξακολουθεί να είναι η νούμερα ένα ατάκα καμακιού στα ελληνικά.

3. Ξεκινάει Δελτίο Ειδήσεων: «Με κατάνυξη ο απανταχού Ελληνισμός γιόρταζει σήμερα την Ανάσταση του Κυρίου.» Πάω στοίχημα ότι ακόμα και στο Ράδιο Τεχεράνη θα κρατούν περισσότερο τα προσχήματα. Αφού, ρε μεγάλε, ούτε Ταλιμπάν είσαι ούτε στο 836 μΧ ζεις. Και αφού η δεύτερη είδησή σου είναι ουσιαστικά η πρώτη («Διπλές εκλογές σκέφτονται στο Μαξίμου» ή «Η Νάταλι Θάνου θα κάνει Πάσχα στην Αργεντινή»). Τις εικόνες από την Τήνο και το Σουμελά τι της θέλεις;

4. Υπάρχουν πολύ τρόποι για να τα τινάξει κανείς. Ένας είναι να ξεροσταλιάζει με ψωμί και ελιές για 50 μέρες και μετά να πλακωθεί στις μαγειρίτσες και τα κοκορέτσια. Ένας άλλος είναι να πιει τρία κιλά κρασί και να βγει με το αυτοκίνητο στην Εθνική. Ή να την ακούσει πυροτεχνουργός και να αρχίσει να αμολάει κινέζικες στρακαστρούκες (λέξη που θυμήθηκα!) από την ταράτσα του. Το αφήνω στα αντανακλαστικά του καθενός να κρίνει κατά πόσο το κράτος έχει δικαίωμα/υποχρέωση να επεμβαίνει για να σταματήσει οποιαδήποτε από τις παραπάνω μορφές αυτοκτονίας.

5. Είναι γνωστό πως είμαστε ο πιο τυχερός λαός του κόσμου. Μετά τον Πλάτωνα (άντε και τον Αριστοτέλη) οι φιλόσοφοι, παγκοσμίως, το έκλεισαν το μαγαζί. Στο MIT και το CalTech ψάχνουν ακόμα να βρουν πώς έχτιζε τα αγάλματά του ο Φειδίας και πώς σχεδίαζαν τις κολώνες τους ο Ικτίνος με τον Καλλικράτη. Κανείς δεν τραγούδησε τα Πάθη του Χριστού όπως οι βυζαντινοί υμνογράφοι. Το Πάσχα του 2010 πέφτει στις 4 Απριλίου. Έχουμε όλοι κάτι περισσότερο από 11 μήνες για να δούμε, να ακούσουμε ή να διαβάσουμε κάτι από τα παρακάτω. Έτσι για να έχουμε μια ιδέα τι σταθειές έγραφαν και οι υπόλοιποι που δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν ωραίοι ως Έλληνες.

- Johan Sebastian Bach, “Johannes Passion”
- Mikhail Bulgakov, “The Master and Margarita”
- Pier Paolo Pasolini, “Il Vangelo secondo Matteo”
- Norman Mailer, “The Gospel According to the Son”